Kategoria: 3. Rok 2023

W czwartek 23.02.2023r. Śląskie Starki spotkały się z uczniami klas I – IV Szkoły Podstawowej nr 9 w Tarnowskich Górach. Już po wejściu do budynku zostały  mile zaskoczone powitaniem .Okazało się, że „cała szkoła” była powiadomiona o tej wizycie.

W wydarzeniu wzięły udział młodsze klasy podzielone na dwie grupy. Atrakcją spotkania była nie tylko obecność Starek  ale także Pani Bożeny (organizatorki spotkania) . Wcieliła się ona w postać śląskiej frelki , ubranej w strój regionalny- bytomski. Nawet niektóre dzieci miały problem z identyfikacją swojej nauczycielki.

Po przedstawieniu się zaczęło się łosprowianie o:

– Śląsku, jako regionu geograficznego,

– stroju rozbarskim  kobiety, frelki/dziołchy,  kawalira/karkusa i elementach tych łoblecyń,

– śląskiej godce , jej roli w życiu Ślązaków

– l wybranych wierszach napisanych po śląsku

Zarówno w I, jak w II grupie atrakcją było rozszyfrowanie imion Lyjna i Ryjzka. Przy okazji zrobiło się wesoło . Dzieci przyporządkowywały swoim imionom ich śląskie brzmienie a były to  Ana -Anna, Agnys – Agnieszka, Marika, Maryjka – Maria, Zefek, Zeflik, Zefliczek – Józef i inne.

W obu grupach dzieci potrafiły odczytać informacje z prezentowanych mapek. Chętnych, aby podejść do mapy było wielu.

Podczas łosprawiania o śląskim łoblecyniu pojawiło się sporo pytań typu: a jak łoblykały się kobiety zimą, po co były szlajfki, czy one coś oznaczały, jak łoblykano się do spania, jakie były piżamy, jak nazywają się po śląsku majtki chłopca, dziewczynki it.p.

23Wykład prof. dr hab. Urszuli Mazurczak, historyka sztuki średniowiecznej „Potrzeba przyrody- odczytywanie w sztuce” był kolejną okazją, aby słuchacze tarnogórskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku mogli poznawać tajniki sztuki i odkrywać w dziele co dla przeciętnego odbiorcy jest często niewidzialne.

Był to więc wykład o magii sztuki; pozwalał uświadomić sobie słuchaczom, jak często szczegół buduje wielkość dzieła i jakie znaczenie ma przyroda/ natura do wyrażenia metaforyki obrazu.

Czym jest przyroda dla sztuk plastycznych pisała profesor Urszula Mazurczak: (Wprowadzenie. W: Obraz i przyroda. Lublin, KUL 2004) „Dla sztuk plastycznych przyroda stanowiła samodzielny obiekt czy też przedmiot artystycznej kreacji, która- dostarczając środków w odtwarzaniu formy- jednocześnie ją tworzyła lub współtworzyła. Sztuka nie mogła istnieć bez przyrody, gdyż poza przyrodą nie mógł istnieć sam artysta. Uczył się z nią żyć jako siłą ceratrix, ale też i jako magistra. Na tym obszarze niezmiennie przyroda i człowiek stanowią nierozdzielne współistnienie. Środki artystycznego wyrazu w oddaniu przyrody są zależne od rodzaju sztuki, od czasu i warsztatu artysty, a także od funkcji, jaką nadano przyrodzie. Tutaj znowu spotyka się jej sakralna głębia z estetycznym przekładem, bo czymże jest ukazanie sztormu , burzy, potopu albo delikatnych kwiatów i ziół leczniczych otaczających Maryję lub Krzyż Chrystusa. Przyroda otacza człowieka i wypowiada się za człowieka, aby uświadomić mu swoją tajemnicę, ale i tajemnicę Stwórcy. „26

Wiele przykładów dzieł, ilustrujących opowieść prof. Urszuli Mazurczak pozwoliła słuchaczom poznać wspaniałych twórców i najciekawsze dzieła wykorzystujące obraz przyrody/natury dla wyrażenia treści metaforycznej. Na pewno słuchacze nauczyli się jak odczytywać obraz i widzieć całość w najmniejszym nawet elemencie.

To spotkanie, opowieść o sztuce prowokuje do refleksji: „Niezależnie od tego, czy jesteśmy tego świadomi, czy nie, na nasze postrzeganie przyrody zawsze mają wpływ – mniej lub bardziej bezpośredni – wyobrażenia natury i postawy wobec niej prezentowane przez źródła kulturowe.”

Stanisława Szymczyk

sekretarz Tarnogórskiego Stowarzyszenia – UTW

Pan Franciszek Wiegand to jeden z najbardziej uznanych zegarmistrzów w południowej Polsce i jest naszym tarnogórskim zegarmistrzem. Naprawia, konstruuje i konserwuje zegary niemal przez całe swoje życie. Nie wyobraża sobie bez tego codzienności. Twierdzi, że ” Czas to jest największy skarb człowieka i jego nie można marnować”
Zaprasza nas do swojego prywatnego muzeum mieszczącego się w kamienicy, w której mieszka.

W spotkaniu uczestniczą osoby, które się wcześniej zapisały u Halinki Dudek tel. 606 917 460.
Spotykamy się o 10.45 przed Urzędem Miejskim przy ul. Sienkiewicza, aby potem pieszo dotrzeć na ul. Nakielską 13

16 lutego  br wraz z Biblioteką Miejską im. B.Lubosza mieliśmy przyjemność gościć Pana Andrzeja Pilota, który opowiedział nam o swojej podróży do dalekiej Tanzanii. Dowiedzieliśmy się z jakimi trudnościami przyszło mu się zmierzyć, zanim jeszcze dotarł do celu swojej podróży oraz jak został tam przyjęty. Pan Pilot opowiadał, jak wygląda u tamtejszej społeczności życie rodzinne i duchowe. Poznaliśmy tamtejsze zwyczaje związane z dobieraniem sobie małżonków oraz te dotyczące obrządków religijnych. Wyjątkowo wzruszającym momentem okazała się opowieść o Marii – dziewczynce, która dzięki wsparciu finansowym Państwa Pilotów przeniosła się do stolicy i ukończyła szkołę, stając się wykwalifikowaną pielęgniarką. Pan Pilot przywiózł ze sobą ozdobne przedmioty, które można było pooglądać. Były wśród nich naczynia wykonane z tykw, figurki, biżuteria oraz niezwykłe obrazy wykonane ze skrzydeł motyli – prezent od Marii dla swoich dobroczyńców.

Odbył się też mini konkurs z wiedzy o Tanzanii a osoby, które prawidłowo odpowiedziały na zadane pytania zostały obdarowane przez Pana Andrzeja tanzańskimi magnesami .

Tekst i zdjęcia : Miejska Biblioteka im. B.Lubosza w Tarnowskich Górach oraz Krzysztof Nikiel

Studniówka to  potoczna nazwa balu przedmaturalnego, który odbywa się w przybliżeniu sto dni przed maturą.
Wprawdzie nasze studniówki pozostały  już tylko w pamięci ale sentymentem wracamy    do tego balu.  Wtedy na wielką swobodę nie było miejsca  miejsca, obowiązywały biel i granat lub czerń. Rzadko, które z nas miało stałego  chłopaka lub dziewczynę i na studniówkach towarzyszyli  kuzyni- kuzynki, znajome- znajomi naszych klasowych przyjaciół. Czuło się doniosłość tego balu , który miał swój rytuał zachowany zresztą do dzisiaj . „Studniówka 2023” rozpoczęła się polonezem Wojciecha Kilara z filmu „Pan Tadeusz ” . Pierwszą parę stanowili prezes naszego stowarzyszenia i najstarszy słuchacz Kazimierz Poprawa . Prowadzony przez DJ Pana Janusza polonez urozmaicony był licznymi figurami mijankami, tunelami, ustawieniami czwórkami i ósemkami  a zakończony gromkimi brawami. Nie mogło się też obyć bez czerwonych podwiązek zakładanych przez nasze koleżanki – koniecznie na lewą nogę   licząc na to, że przyniosą szczęście.

Bawiliśmy się przy muzyce z czasów naszej młodości a królowała piosenka Czerownych gitar ” – Już za rok matura.  Zespół taneczny Eweliny Pankiewicz zaprezentował się w popularnej „Belgijce” a  Maryla Witkowska ułożyła piosenkę , której jedna ze zwrotek brzmi

„Studenci- seniorzy, duchem młodzi

dobra zabawa nam nie zaszkodzi

bo takie chwile , jak słońca blask

dają nam siłę i łączą nas

ref: Co użyjem to dla nas, bo my na wszystko mamy czas”

Elegancki wystrój restauracji „Ferdynand” oraz pyszny poczęstunek podkreślił doniosłość tej imprezy.

Wykład Katarzyny Grolik, trenera i współpracowniczki Fundacji Rozwoju Świętochłowic – „Siła opowieści jako narzędzie do prawidłowej komunikacji i wsparcia”

Jak rozmawiać, jak słuchać i jak mówić, żeby nas słuchano i usłyszano to problem, z którym spotykamy się w wielu sytuacjach. Jak utrzymywać i rozwijać relacje interpersonalne to pytanie, na które starała się odpowiedzieć w swoim wykładzie Katarzyna Grolik, trenerka i współpracowniczka Fundacji Rozwoju Świętochłowic

Dla przypomnienia: wykładowczyni Katarzyna Grolik to pedagog, logopeda, mediator sądowy. Od wielu lat, jako trener i szkoleniowiec prowadzi działania na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem społecznym oraz seniorów i osób niepełnosprawnych. Od kilku lat zajmuje się problemami osób z chorobą Alzheimera, demencją oraz po udarach. Wieloletni i doświadczony pracownik sektora samorządowego i pozarządowego; specjalista w dziedzinie pracy ze społecznością lokalną. Jest wiceprezesem Fundacji „INICJATYWA”.

W swoim wykładzie „Siła opowieści jako narzędzie do prawidłowej komunikacji i wsparcia” Katarzyna Grolik skupiła się na pokazaniu  budowania relacji interpersonalnych za pomocą „opowieści”, czyli umiejętności werbalnego nawiązywania relacji.

W jaki sposób nasza „opowieść” może być przydatna, nawet niezbędna w relacjach międzyludzkich? Ernest Hemingway stwierdził: „Każdy powinien mieć kogoś, z kim mógłby szczerze pomówić, bo choćby człowiek był nie wiadomo jak dzielny, czasami czuje się bardzo samotny.” I to było najważniejsze przesłanie spotkania z Katarzyną Grolik- jak kontakt werbalny nas wzmocni, pomoże naszym rozmówcom i zbuduje relacje.

Jak wykładowczyni podkreślała, każdy musi zdawać sobie sprawę z siły słów; Konfucjusz głosił: „ Bez znajomości siły słów nie sposób poznać ludzi.”- jest to co prawda trudne, ale trzeba sobie uświadamiać sprawczą siłę słowa, które może ranić i pomóc i rozbawić. Potęga słowa jest niewyobrażalna – może i dlatego ciągle toczą się boje i dyskusje o funkcjonowaniu mass mediów.

W komunikowaniu się warto pamiętać taką zasadę:” Gdy słucham, co mówisz, słyszę, kim jesteś.”

W relacji werbalnej trzeba uświadamiać sobie, że nasz rozmówca musi nas zaakceptować i jako adresat przekazu musi się czuć szanowany.

Wykład pani Katarzyny Grolik, który był doskonałą terapią dla każdego ze słuchaczy, podpowiedzią jak radzić sobie w trudnych relacjach międzyludzkich, można podsumować refleksją z opowieści dla małych i dużych dzieci : „Nie możesz stanąć w jednym punkcie w lesie i czekać aż inni do ciebie przyjdą. Sam musisz do nich czasem wyjść!

I słuchacze UTW po takim terapeutycznym spotkaniu muszą powiedzieć: „Jestem bardzo szczęśliwy, bo mam kogoś kto sprawia, że ciężko jest powiedzieć „do widzenia”.

Treść i zdjęcia – Stanisława Szymczyk

Na stałe w kalendarz wydarzeń kulturalnych naszego miasta wpisał się wielki noworoczny koncert „UTW i Przyjaciele”.

Koncert jest wielopokoleniowym spotkaniem przyjaciół, jest okazją, by złożyć wszystkim raz jeszcze najserdeczniejsze życzenia noworoczne. Także i w tym roku studenci UTW odebrali moc życzeń od przedstawicieli władz powiatu przekazane przez starostę Krystynę Kosmalę, posła na Sejm RP Tomasza Głogowskiego i przedstawicieli wielu organizacji tarnogórskich.

Jedyne w swoim rodzaju były życzenia Burmistrza Arkadiusza Czecha, przekazane przez rzeczniczkę UM Ewę Kulisz i przewodniczącego Rady Miasta Adriana Wolnika; „Pieśń na cześć tarnogórskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku” była wyjątkowo oryginalnymi życzeniami, przyjętymi z wielkim aplauzem.(tekst życzeń poniżej)

Równie emocjonalnie odebrane zostały życzenia tegorocznych wykonawców. Muzyczne życzenia wyśpiewali, zagrali i wytańczyli nasi przyjaciele i utalentowani słuchacze UTW. Najmłodsze pokolenie przyjaciół reprezentowała Emilia Łuczak i Jonasz Różański. Czar śląskich kolęd wykonanych przez zespół wokalny UTW „a-gie” pod batutą Izabeli Lysik-Różańskiej podkreślała Alicja Pacześniak-Słota swoim skrzypcowym akompaniamentem. Lekko i swobodnie, tak karnawałowo, zaprezentował swój układ taneczny zespół „Frajda”, którego instruktorem i choreografem jest Ewelina Pankiewicz.

Klimatycznie i ciepło brzmiały piosenki wykonane przez Henrykę i Andrzeja Żurków; śpiewające uniwersyteckie małżeństwo zostało laureatami Nagrody Burmistrza Miasta Tarnowskie Góry w dziedzinie kultury za rok 2022.

W życiu piękne są tylko chwile i pięknie zabrzmiały wyśpiewane życzenia Sebastiana Nowaka; zaśpiewał dwie piosenki, z repertuaru Dżemu i grupy Lombard. I co by nie powiedzieć , a jest na co dzień wicestarostą tarnogórskim, było to wystąpienie śpiewające. I na zakończenie, tradycyjnie i radośnie, jak powiew gwiezdnego pyłu Marsz Radeckiego w wykonaniu Orkiestry UTW pod batutą prezes Magdaleny Latacz. Spotkanie słuchaczy tarnogórskiego UTW  z Przyjaciółmi jak zawsze emanowało radością i serdecznością. Refleksja :: „Najpiękniejsze są wspomnienia, które się ma jeszcze przed sobą” wyraża chyba studencki optymizm; warto przecież pamiętać, ze ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy.

Pieśń na cześć Tarnogórskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku

Niech nam rośnie i rozkwita joł

Grupa ta niepospolita joł,

Niech rozkwita jak w ogrodzie joł,

Bo ceniona w naszym grodzie joł,

Grupa świetnej Magdaleny joł,

Śpiewająca jak syreny joł,

Malująca jak Matejko joł,

Bystra niczym mędrca szkiełko joł,

Niech jak ciasto się rozrasta joł,

Wszak to chluba TG miasta joł.

                                                                                                          Arkadiusz Czech , Burmistrz Tarnowskich Gór

i przyjaciele z Urzędu Miejskiego w Tarnowskich Górach

Tekst: Stanisława Szymczyk

Zdjęcia: Aleksandra Moch

i Krzysztof Nikiel

Rodzinne spotkanie członków Tarnogórskiego Stowarzyszenia-Uniwersytet Trzeciego Wieku 23 stycznia przy wspólnym stole i śpiewaniu kolęd było okazją, by uświadomić sobie, że wiąże nas ta szczególna więź; że magia Bożego Narodzenia, niepowtarzalna atmosfera kolędowego wieczoru przynosi nam wiele pozytywnych emocji. Wspólne kolędowanie pozwala nam od kilkunastu już lat doświadczać optymistycznego spokoju, wewnętrznej radości spotkania z przyjaciółmi i tej szczególnej radości- spotykam się z moją rodziną, taką z wyboru- „Rodzina to niekoniecznie ci ludzie, wśród których człowiek się rodzi. Można ją sobie znaleźć samemu. Tam, gdzie jest bezpiecznie i ciepło. Tam gdzie człowiek czuje, że właśnie tu jest jego miejsce.” I chyba dla blisko 150 uczestników uniwersyteckiego spotkania kolędowego to było takie przeżycie. Cisza i spokój poetyckiego słowa, kolędowej muzyki, jasełkowa opowieść o betlejemskim cudzie były magiczną i niepowtarzalną chwilą rodzinnego spotkania.

To świąteczne spotkanie  można podsumować refleksją, myślą Antoine᾿a de Saint–Exupéry᾿ego: „Najważniejsze jest, by gdzieś istniało to, czym się żyło, i zwyczaje, i święta rodzinne. I dom pełen wspomnień. Najważniejsze jest, by żyć dla powrotu”. Takie szczególne spotkania budują naszą historię, rodzinne więzi członków Uniwersytetu Trzeciego Wieku.

Koniecznie trzeba dopowiedzieć, że do zbudowania nastroju rodzinnego spotkania przyczyniła się bez wątpienia scenografia miejsca spotkania- Restauracji „Ferdynand” w Strzybnicy.

Tekst strona 23 kolędowanie