Kategoria: Wydarzenia z lat poprzednich

Koncert odbył się w sali widowiskowej Tarnogórskiego Centrum Kultury. Widownię stanowili słuchacze Tarnogórskiego Stowarzyszenia – Uniwersytet Trzeciego Wieku oraz zaproszeni goście a wśród nich posłowie – Barbara Dziuk, Tomasz Głogowski, Naczelnik Wydziału Kultury , Turystyki i Promocji Miasta Tarnowskie Góry – Piotr Korab , dyrektor Muzeum Tarnogórskiego – Beata Kiszel, kierownik Działu Artystycznego Tarnogórskiego Centrum Kultury- Marta Burian oraz kierownik tarnogórskiego Centrum Aktywności Seniora – Adriana Zander.

Koncert rozpoczęto życzeniami noworocznymi , składanymi wzajemnie przez przedstawicieli UTW, w tym nietypowo przez grupę pastuchów i aniołków oraz przez zaproszonych gości. Życzyliśmy sobie oraz życzono nam dużo zdrowia, codziennego optymizmu ,zadowolenia z podjętych wyzwań oraz energii do realizacji nowych pomysłów.

W części artystycznej zaprezentowano „Jasełka”- spektakl słowno-muzyczny, do którego scenariusz przygotowała i reżyserię poprowadziła Henryka Borkowska-Szmatloch. W „Jasełkach” wzięli udział słuchacze grupy teatralnej – Bogusława Sukiennik, Barbara Holy, Maria Gołąbska -Marulewska, Henryka Żurek , Jan Sobczyk, Jan Gajda, Andrzej Hajduk i Piotr Latacz oraz członkowie zespołu wokalnego „a-gie” naszego UTW. Niektórzy spośród aktorów (szczególnie Panowie) po raz pierwszy wystąpili na prawdziwej scenie i okazało się, że wyśmienicie się spisali. Potwierdziły to gromkie brawami jakie otrzymali od zgromadzonej widowni . W spektaklu gościnnie wystąpił nasz kierowca Józef Duda, który wcielił się w rolę św. Józefa. Zaangażowani byli także widzowie poprzez wspólne śpiewanie kolęd. Muzyczną oprawę spektaklu zapewniła Mariola Jankowska a scenografię Grażyna Jurek i Józef Borycka.

Koncert był także okazją do prezentacji talentów i pasji studentów Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Wystąpiły grupy taneczne – „Frajda” pod kierunkiem Eweliny Pankiewicz z tańcem świątecznym do utworu TGD „Gloria”oraz „Sie Chce” z tańcem współczesnym w choreografii Marzeny Kobryń do utworu „James Bond” (Iggy Pop). Gościnnie wystąpiła Emilka Łuczak z nostalgiczną piosenką z repertuaru Zbigniewa Wodeckiego” Nauczmy się żyć obok siebie”. Zaskoczeniem dla widzów był występ prezesa naszego stowarzyszenia – Magdaleny Latacz , która grą na fortepianie, walcem „Nad pięknym, modrym Dunajem” wprowadziła nas w nastrój straussowskiego Wiednia. Jej występ jest potwierdzeniem na to , że na naukę i rozwijanie swoich pasji nigdy nie jest za późno a naukę gry pobiera w Społecznym Ognisku Muzycznym pod kierunkiem Marioli Jankowskiej.

Na zakończenie, tradycyjnie orkiestra utworzona z wszystkich występujących pod dyrekcją Prezes UTW odegrała przy użyciu różnych instrumentów perkusyjnych  Marsza Radeckiego i to dwukrotnie, na wyraźne życzenie widzów.

Wykład „Asertywność- sztuka kulturalnego odmawiania ” poprowadziła znana nam z poprzednich spotkań Agata Śliwa – aktorka,konferansjer , kierownik produkcji filmowej, instruktor teatralny. Spotkanie rozpoczęła od pytania skierowanego do słuchaczy „Co oznacza słowo asertywność?” Padły odpowiedzi, że to „umiejętność mówienia nie” . Po części to prawda ale nie do końca, bo asertywność to umiejętność odmawiania i jednocześnie  wyrażania własnego zdania, uczuć i postaw w sposób otwarty, w granicach nienaruszających praw,  ani psychicznego terytorium innych. To zdolność zachowania się równocześnie z szacunkiem dla siebie i dla innych.

Bycie asertywnym może wydawać się trudne, szczególnie jeśli nie jesteś osobą zbyt pewną siebie . Jednak postawę asertywną da się wytrenować — i warto to zrobić, bo dzięki niej nasze relacje prywatne i zawodowe staną się znacznie zdrowsze. A poniżej ćwiczenia pomocne w wytrenowaniu asertywnej postawy

Ćwiczenie 1 – Jak wyrażać odmienne zdanie”?

Beż poczucia winy i lęku, że kogoś zranisz. Z pewnością siebie, ale bez okazywania wyższości. Można powiedzieć np. ” Szanuję Twój punkt widzenia , ale ja to widzę inaczej” lub ” Mam inne zdanie w tej sprawie” lub ” Nie zgadzam się z tym” lub ” W moim odczuciu……..

Ćwiczenie 2 – Jak odmawiać?

Stanowczo, krótko, pewnie, bez długiego tłumaczenia . Można powiedzieć np.” przykro mi, ale nie mogę tego zrobić mam zbyt dużo obowiązków” lub ‚Niestety, nie mogę Ci pomóc, mam wiele spraw na głowie” lub” W tej sprawie nie potrafię Ci pomóc” lub” Nie mogę Ci pożyczyć pieniędzy , mam w tym miesiącu dużo wydatków”

Ćwiczenie 3 – Jak wyrażać konstruktywną krytykę?

Niezależnie od tego czy jest się osobą krytykowaną cy krytykującą należy zwrócić uwagę na to, czy krytyka odnosi się do charakteru człowieka, czy jego zachowania. W asertywnej komunikacji lepiej jest odwoływać się do konkretnego zachowania , bez osądzania osoby . Zamiast” nigdy nie można na Ciebie liczyć” , powiedzmy” W tej sprawie nie mogłam na Ciebie liczyć” . Zamiast” Jesteś niesłowny” , powiedz „Powiedziałeś, że to zrobisz ale nie zrobiłeś”

Ćwiczenie 4 – Jak komunikować niezadowolenie?

Zdarza się, że pod wpływem silnych emocji obrażamy drugą osobę i zrzucamy na nią odpowiedzialność. Zapominamy przekazać to co najważniejsze czyli jak się czujemy w danej sytuacji. Mówienie o uczuciach to bezpieczny sposób na rozwiązanie wszelkich nieporozumień. Nie atakujemy słownie drugiej osoby lecz odnosimy się do swoich odczuć. Możemy powiedzieć” Czuję np. złość, smutek, kiedy mówisz do mnie podniesionym głosem – rozmawiaj ze mną spokojniej” ; „Kolejny raz spóźniasz się na spotkanie – następnym razem bądź na czas”

Uwaga: Nie mów tego z pozycji wyższości. W komunikacji asertywnej pamiętamy zawsze o szacunku do siebie i do drugiej osoby.

Ćwiczenie 5- Co powiedzieć , jeżeli ktoś mówi, że zraniły go nasze słowa?

Nie możemy brać odpowiedzialności za uczucia drugiej osoby ,ale możemy wyrazić swoją troskę. Możesz powiedzieć „Przepraszam, moją intencją nie było zranienie Ciebie, ale wyrażanie tego co naprawdę czuję”;  „Przykro mi, że tak się czujesz , nie chciałem Cię zranić’

Ćwiczenie 6 – Jak panować nad swoim głosem?

Jeśli chcesz dobrze brzmieć i mieć kontrolę nad swoim głosem (także wtedy, gdy wkracza zdenerwowanie) , to musisz dobrze oddychać. Dobrze, czyli przeponowo, a ściślej rzecz biorąc w sposób brzuszno-przeponowo-żebrowy.

Ćwiczenie 7 – Jak przyjąć asertywną postawę ciała?

Badania wykazały, że odpowiednia postawa ciała może zwiększyć ilość testosteronu we krwi, co przekłada się na zwiększenie pewności siebie i odwagi. Wystarczy, że nasze plecy będą proste , klatka piersiowa otwarta  . To postawa pewności siebie, która pomoże nam poczuć się pewniej przed ważnym spotkaniem, Jeśli  nasze ramiona są napięte, plecy zgarbione a klatka zapadnięta , nasze ciało wysyła do rozmówcy komunikat” Jestem uległy” , ” Nie potrafię odmawiać”, „Potrzebuję oparcia”, „Nie wierzę w siebie” , „Łatwo się denerwuję”. W trakcie ważnego spotkania nie trzymamy rąk na biodrach, bo może to być odebrane jako konfrontacja . Tuż przed wejściem na spotkanie zróbmy głęboki wdech nosem i długi wydech ustami, poczujmy jak nasze ramiona swobodnie opadają w dół. Powtórzmy to dwa razy.

Ćwiczenie 8 – Jak trzymać emocje na wodzy?

Jeśli podczas rozmowy  trudno nam powstrzymać wybuch emocji mamy najmniej dwa konstruktywne wyjścia: przerwać dyskusję, poprosić o odłożenie jej na czas, kiedy napięcie opadnie lub powiedzieć o swoich odczuciach wprost . Pamiętajmy – mamy prawo mówić o swoich odczuciach, nie ranimy wtedy drugiej osoby a jedynie informujemy co się w obecnej chwili z nami dzieje . Wtedy jesteśmy autentyczni.

Święty Mikołaj  zawitał ze swoim aniołem do Imbirowego Dworku. Tam  oczekiwali na niego śpiewacy i aktorzy tj. członkowie grupy teatralnej i zespołu wokalnego „a-gie”. Mikołaj podczas prawie 2- letniej nieobecności zmienił się nie do poznania a to za sprawą dosyć pokaźnego brzuszka . Ale za to mógł unieść więcej prezentów- zresztą pomagał mu w tym Aniołek. Oczywiście wszystko o nas wiedział a chcąc otrzymać prezent trzeba było wykazać się swoimi artystycznymi umiejętnościami. UDAŁO się – wszyscy zostaliśmy obdarowani ale musieliśmy przyrzec, że pilnie będziemy się uczyć swoich ról i piosenek.

W rolę Mikołaja wcieliła się „Kobieta o stu twarzach” – Bogusia Sukiennik a Anioła – zawsze chętna do pomocy Basia Holy. Imprezę zakończyło wspólne śpiewanie kolęd na tarnogórskim Rynku

.

„Pinokio. Il Grande Musical” to spektakl, który spodobać się może  młodszym widzom i tym już dorosłym, którzy na nowo chcą odkryć smak dzieciństwa. Spektakl zachwycił nas  scenami zbiorowymi, choreografią i pięknymi kostiumami, a piosenki w wykonaniu artystów wyjątkowo były melodyjne i wpadające w ucho. Szczególnie zachwyciła nas scena pod wodą. Morskie stworzenia wykonujące grupowy utwór zapierały dech w piersiach. Piękne stroje i cudowne ruchy w zmysłowej piosence w stylu gorących rytmów latynoamerykańskich sprawiły, że od tej sceny trudno było oderwać wzrok. Musical poruszał także ważne dla człowieka kwestie jak przyjaźń, rodzina czy miłość.  Kwestie te wyraźnie były pokazane w relacjach między Pinokiem a jego ojcem Geppette. W rolę Geppetta wcielił się Krzysztof Respondek, który wcześniej zachęcił nas do obejrzenia tego spektaklu.Jako Geppetto ukazał obraz ojca, który choć nie był na to przygotowany, całkowicie oddał się swojej roli. Wiele jego kwestii i piosenek  wzruszyło nas do tego stopnia, że łzy zakręciły się w oku.

Pan Krzysztof po spektaklu spotkał się z nami w foyer teatru. Były gratulacje, podziękowania i gyszynki. My wręczyliśmy pierniki upieczone przez Krzysię Plucik i aniołki Irenki Kity a wszyscy otrzymaliśmy płytę z piosenkami w wykonaniu Krzysztofów Hanke i Respondek. Nie obyło się od wspólnych zdjęć  a także życzeń świątecznych.

PS W teatrze spotkaliśmy Michała Kirsznioka z wnukami, którzy szczególnie zostali przywitani przez Pana Krzysztofa.

W przedświątecznym czasie spotkały się też nasze kucharki. Pod okiem Oli Król – Skowron przygotowywały różnorodne, wykwintne  i ostre potrawy,  a mianowicie:  zupę tajską , śledzie z suszonymi pomidorami z papryczką chili i musztardą francuską, pieczarki w aromatyzowanym sosie , diabelskie śledzie w oleju chili  oraz pikantną wieprzowinę w sosie sriracha. Naszym koleżankom pomagała Judytka – wnuczka Helenki Domańskiej , która świetnie spisała się w nowej roli.

Nie obyło się bez świątecznych życzeń , które złożyliśmy  Oli wręczając jej własnoręcznie zrobiony przez nasz florystki świąteczny stroik.

Wszystko jest, jak przed rokiem: na szybach srebrne kwiaty
i ten sam obraz w ramach okien; świat biały, jak opłatek…
Będzie wilia! – Uśmiechną się ludzie, do świątecznej zasiądą wieczerzy –
błogosławiony grudzień!…

W przedświątecznym już oczekiwaniu i ferworze przygotowań na najbardziej rodzinne święta- tradycyjnie ostatnie grudniowe spotkanie słuchaczy Uniwersytetu Trzeciego Wieku ma charakter świąteczny i jest rozmową z zaproszonymi gośćmi o szczęściu, rodzinie i tym wszystkim co jest dla nas ważne. Święta Bożego Narodzenia mają w Polsce szczególnie tradycyjny i magiczny charakter.

Spotykają się więc rodzinnie studenci UTW z osobami ważnymi dla lokalnej i regionalnej kultury. Gośćmi tegorocznego spotkania byli trzej niezwykli panowie: o. Tomasz Maniura OMI, Teodor Segiet i Piotr Korab.

Ojciec Tomasz Maniura jest już – tak chyba można powiedzieć- przyjacielem tarnogórskich seniorów, którzy także odkryli walory stworzonej przez niego „młodzieżowej przystani” Niniwa w Kokotku. Ojciec Tomasz Maniura, spotkał się już z nami w 2017 na wykładzie poświęconym jego różnym przedsięwzięciom , a szczególnie ciekawie mówił o projekcie NINIWA Team. Wśród wielu obowiązków kapłańskich znajduje się także jako świetny meneger; od 2016 roku pełni funkcję dyrektora Oblackiego Centrum Młodzieży w Kokotku.

Teodor Segiet jest przede wszystkim znany ze swojej pasji miłośnika sztuki i kolekcjonera sztuki naiwnej( do niedawna dzielił tą pasję ze zmarłą żoną Anną). TEO-PASJE to tytuł wystawy  Teodora Segieta w tarnogórskim Muzeum.

Piotr Korab sprawuje funkcję Naczelnika Wydziału Kultury ,Turystyki i Promocji Miasta  Tarnowskie Góry. Jest więc kreatorem wizerunku srebrnego miasta, dbając jednak przede wszystkim, żeby spełnić kulturalne oczekiwania tarnogórzan.

Trzej niezwykli panowie mówili ciepło i krzepiąco o życiu i odnajdywaniu szczęścia z perspektywy różnych doświadczeń życiowych i tego co nazywamy ogólnie tradycją , a co jest naszym kodem kulturowym.

Wszyscy podkreślili potrzebę realizowania swoich marzeń, aktywności i bycia z innymi ludźmi.

Refleksję ojca Tomasza o szczęściu można chyba wyrazić słowami P. Bosmansa: „Szczęście- tutaj nic nie da się zrobić za pieniądze. Szczęście ma do czynienia z sercem i z miłością- a te są za darmo.”

Pan Piotr podkreślił , że jako młody rodzic doskonale wie jak ważna jest rodzina i wzorce, które wynosimy z domu rodzinnego i przekazujemy swoim dzieciom.

Teodor Segiet przyznał, że świąteczny czas jest w jego domu także czasem rodzinnej tradycji. I choć o potrawach wigilijnych można mówić dużo – nasi rozmówcy stwierdzili krótko- tak jak zawsze – tradycyjnie. Intrygująco zabrzmiała informacja pana Piotra , że – bo ze względów rodzinnych ma aż dwie kolacje- o białym barszczu na płatkach owsianych. Okazuje się, że na co dzień wydaje się nam, że wszyscy robią i jedzą dokładnie to samo; jednak koleje losu zdecydowały, że nasze zwyczaje są uzupełniane dzięki różnym powiązaniom rodzinnym.

Spotkanie z wyjątkowymi gośćmi na pewno pozostanie w pamięci słuchaczy Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Można je posumować myślą :

„W życiu nie ma takiej chwili, abyśmy nie mieli wszystkiego, co potrzebne, aby czuć się szczęśliwymi. Pomyśl o tym przez minutę (…). Jeśli jesteś nieszczęśliwy, to dlatego, że cały czas myślisz raczej o tym, czego nie masz, zamiast koncentrować się na tym, co masz w danej chwili.”

Spotkanie poprzedziło – też już tradycyjnie- obdarowywanie słuchaczy prezentami w postaci aniołka ( zawieszki na choinkę) i karneciku z życzeniami świątecznymi przez uczelnianych Mikołajów . Prezenty dla Was wykonały Irenka Kita i Grażyna Jurek.

Odwiedził nas Teatr Ludowy „Tradycja” z Alwerni .W poprzednich latach oglądaliśmy w jego wykonaniu „Folwark zwierzęcy” i Historię żółtej ciżemki”. Tym razem wystąpili ze spektaklem „Igraszki z diabłem ” w reżyserii Michała Hachlowskiego.

Sztuka została napisana w czasie okupacji niemieckiej przez Jana Drdy a prapremiera odbyła się w  Stavovskim divadle w Pradze w 1945 roku. Utwór ten to oparta na ludowych wątkach baśń sceniczna przedstawiona w konwencji komediowej. Jej bohaterem  jest wojak Marcin Kabat , który zwolniony ze służby po latach wraca w rodzinne strony. Podczas wędrówki spotkała go przedziwna przygoda, w którą obok pyskatej Kasi i naiwnej królewny Disperandy, rozbójnika oraz pustelnika  wmieszało się piekło i niebo. Marcin Kabat staje po stronie słabszych nawet przeciwko czartom. Wszystkie wplecione  wątki baśniowe i występujące postacie baśniowe były  nam doskonale znane, ale w komedii Drdy i świetnym wykonaniu naszych przyjaciół z Alwerni nabrało to nowego wyrazu i było bardzo zabawne.

Dziękujemy za świetne przedstawienie i już z niecierpliwością czekamy na następne.

Zdjęcia Helena Domańska